Het leven is een groot avontuur, en ik vind het leuk om daar zo maandelijks bij stil te staan. In een maand is namelijk weer veel meer gebeurd dan ik me dagelijks besef. Afgelopen maand ben ik veel meer dan vorig jaar bezig geweest met ons eigen voedselbos. Voornamelijk begin mei hebben we tijd gemaakt voor de moestuin op meerdere momenten, heb ik nieuwe plantjes, die ik voor mijn verjaardag had gekregen, gepland en daarvoor ook ruimte gemaakt. Gisteren heb ik de ruimte voor de varkentjes die waarschijnlijk volgende week komen, klaargemaakt met hekwerk, stroomdraad vlak boven het water en een verbinding naar de paardenweide. Ik heb eindelijk wat vaste planten besteld die ik al een tijd wil hebben, waarmee we voor mijn gevoel eindelijk meer toe zijn aan de kruidlaag. Ik ben heel benieuwd wat de hangbuikzwijntjes gaan brengen, want ik hoop dat ze de distels en brandnetels terugdringen en de kans geven om daar zaadmengsels te zaaien, zodat we niet alleen eenjarige groenten op die manier succesvoller kunnen telen dan in de moestuin, maar ook dat we daar ruimte hebben voor bloemen, kruiden en vaste planten die vervolgens ook een blijvende feature van het land kunnen zijn. Ik moet gaan meemaken of daarvoor de zwijntjes elke keer weer de boel op de kop moeten zetten, om op plekken de pioniers (groenten en bloemen) een kans te geven, of dat het vervolgens ook vanzelf meer gaat diversifiëren. Of misschien dat dan een paar kippen voldoende worden.
Ik had ook een interessante mastermind. Voor mijn gevoel had ik een vrij duidelijk relaas over hoe het ging, waarin wel duidelijk was het het met XIP Solid Foundation een beetje matig, maar goed genoeg gaat, ondanks dat het opstapelend verlies soms wat stressvol is, het is niet veel en we hebben juist net weer wat meer werk gekregen. En dat ik daarnaast juist de beslissing heb gemaakt om vol voor mijn podcast / youtube kanaal te gaan en daar ook de eerste afleveringen van heb opgenomen. Waarschijnlijk klonk het voor hen als het zoveelste side-project, nu duidelijk zonder winstoogmerk, maar toch weer iets om tijd in te steken wat ik later wellicht weer om wat voor reden dan ook stop. Misschien hebben ze gelijk hoor, maar een ding is me wel heel duidelijk geworden: om iets nieuws voor elkaar te boxen heb je een hele duidelijke “MUST” nodig (heeft Tony Robbins het ook veel over) en de halfbakken pogingen die ik heb gedaan om passief inkomen voor elkaar te krijgen zijn allemaal vanuit “nice to have”. Vanuit interesse, passie en growth, maar niet met een MUST om daar inkomen uit te halen.
Het familiedomein is voor mij altijd een diepe MUST geweest en ondanks dat we daar 12 jaar mee bezig zijn geweest, heeft dat zich nu ook mogen manifesteren. Het is voor mij ook al een lange journey om het in een grotere gemeenschap te willen (misschien minder MUST…) en ook ben ik al zolang als ik Anastasia ken, anderen erover aan het vertellen en heb ik vaak geroepen dat ik met deze plek juist mensen wil inspireren om dit ook te doen “hoe het ook kan”. In het verleden heb ik het altijd gehad over someday een Anastasia opleiding o.i.d. Ik zie dat nog steeds als een samenwerking van allerlei mensen in NL met vele verschillende aspecten van een familiedomein. Wellicht kom ik daar nog.
Ook met workawayers die hier komen, en andere bezoekers die hier komen, vertel ik natuurlijk altijd waarom we dit doen en wat dit is. Dat waarom ik dat doe, is waarom ik het een breder publiek wil vertellen. Dat is waarom ik nu dat youtube kanaal wil beginnen. En voor mij komen al mijn uitspattingen daarmee meer full-circle. Ik wil TikTok, Facebook, Twitter en zelfs LinkedIn inzetten om juist dit te delen. Ik weet nog niet hoe ik er precies over moet vertellen, of wat ik wil vertellen, maar ik weet wel dat de boeken van Anastasia mij en miljoenen anderen (vooral in Rusland) diep hebben geraakt. En dat er in de basis heel veel mensen het belangrijk vinden om gelukkig te zijn, een liefdevolle relatie te hebben en gezond te zijn. Zaken die volgens Anastasia allemaal te vervullen zijn, veel perfecter dan welk artificieel systeem dan ook, in je eigen familiedomein.
Grappig genoeg merk ik dat mijn passie en interesse voor AI grotendeels naar de achtergrond verdwijnt. Ik ben nog steeds wel geïnteresseerd en deels ook bezorgd over de nabije toekomst van AI, maar heb dus geen enkele behoefte om AI in te zetten om mijn content over familiedomeinen voor me te gaan schrijven. Ik wil op twitter, facebook, mijn blog en mijn youtube kanaal juist graag mijn gedachten en mijn verhaal delen en ben benieuwd hoe mensen daarop reageren.
Het lastigste vind ik om goed in te haken op waar jullie nu zijn, wat voor vragen men heeft over bijvoorbeeld hoe je gelukkig wordt. Maar misschien zijn die vragen ook niet concreet en tastbaar voor mensen. Wellicht werkt het zelfs beter om voorbeeldjes te geven en verhalen te vertellen over waarom het familiedomein me zo gelukkig maakt, waarom ik zie dat het mijn kinderen en Charlie zo ontzettend goed doet.
Charlie bijvoorbeeld bloeit zo prachtig op. Ze is eigenlijk pas net hersteld van een zware tweede keizersnede en een wond die lang bleef etteren. Maar het is zo leuk om haar nu bezig te zien. Ze heeft de kleine uren in de draagdoek, draagt veel zorg voor het land. Neemt de kinderen mee om vlierbloesems te plukken en daar siroop van te maken, of nu de tweede batch te vergisten tot God mag weten wat :) Ze koopt me leuke plantjes voor ons familiedomein voor mijn verjaardag. Ze neemt de kinderen mee naar het water, ondanks dat ze daar zelf doodsbenauwd voor is. En het meest van alles is ze met kleine plantjes bezig. Steeds weer nieuwe dingen zaaien, alles water geven, ruimte maken in de overgroeide moestuin en daar weer plantjes inzetten. Gezamenlijk hebben we de tomatenkas ingericht en heeft ze daar tomaat, komkommer, pompoen en meer ingezet.
Maar los van de tuin is ze ook zelf zo heerlijk bezig met ontwikkeling en is ze een prachtig voorbeeld en inspiratie voor mij. Ze vind het belangrijk om de chaos van ons leven beter opgeruimd te houden en slaagt daar wonderbaarlijk goed in de laatste maand, wat ons allemaal meer rust geeft. Ze heeft regelmatig thee voor me gemaakt wanneer ik keelpijn had, zonder dat ik iets had gezegd. Ze doet alles wat je haar vraagt met veel liefde en vaak nog meer. Denkt diep na over hoe we beter voedsel kunnen eten en verzorgt dagelijks gezonde maaltijden. (Ik doe voornamelijk de lunch, en probeer haar te volgen door bijzondere dingen als brandnetelsoep en kleefkruid-roerbak met pannenkoeken te maken, iets dat haar een slag te ver gaat, maar de kinderen en ik gretig eten :)
Enfin, een heerlijke lente, die nog veel beloofd. Ik geniet met volle teugen. Van haar, van mijn kinderen, inclusief de kleinste die ik ook regelmatig in de draagdoek heb. Van het zwemmen in onze vijver. Van de eerste bessen (honingbes) en de vele wildpluk. Van het lekkere weer en het vele wandelen met mijn kinderen over het land. Van de interactie met mijn moeder, voor wie het de eerste lente is in ons familiedomein. Van helpen met de paarden, specifiek onze zelfgefokte ijslander, Fannar, die nog aan mensen moet wennen na heerlijk opgegroeid te zijn in een natuurgebied. Alles bloeit en groeit. De eerste bomen op ons land, slechts 3 jaar oud, tikken de 5 meter al aan. De vlieren bloeien uitbundig en ook vele andereplanten laten zich niet kennen of beginnen al aan hun vruchten. We krijgen voor het eerste veel appels, en ook perzikken en kersen. De vogels fluiten hier en we hebben vlakbij een nestje met 3 kleine ransuil jongen.
Inspireerd dit? Ik hoop het, en ik wens dat het voor jou ook een MUST wordt om dit te realiseren!